Connect with us

തുടർക്കഥകൾ

നന്മ (തുടർക്കഥ, ഭാഗം :10)

Published

on

രചന: Nanda R
ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ പറഞ്ഞ സമയത്തൊന്നും ട്രെയിൻ ഓടിക്കാത്തതു കൊണ്ട് അഞ്ചരയായി കോഴിക്കോടെത്തിയപ്പോൾ…. ഇനിയിപ്പോൾ എങ്ങോട്ട് പോണം…?.. ” എൽ.എ.എസ്.വർക്കിങ് വുമൺസ് ഹോസ്റ്റൽ… ” നന്മ ഓട്ടോയിൽ കയറി പറഞ്ഞു…. പുതിയ നാട്… പുതിയ നഗരം… അവൾ ആകാംഷയോടെ പുറം കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണു പായിച്ചു… മഴ ചെറുതായി ചാറുന്നുണ്ട്… കെട്ടിടങ്ങളും ജനത്തിരക്കും പരസ്യബോർഡുകളും എല്ലാം നിറഞ്ഞ എല്ലാം സ്ഥിര നഗരകാഴ്ചകൾ തന്നെ… ഓടി മറയുന്ന കാഴ്ചകൾക്കിടയിൽ വെള്ള പൂശിയ കമാനത്തിന് മുകളിൽ സ്വർണ ലിപിയിൽ കൊത്തിയിരിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉടക്കി… ഗവൺമെന്റ് ലോ കോളേജ്…..!! അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ താൻ പഠിച്ച കോളേജും സായാഹ്ന ക്ലാസ്സുകളും അയ്യറങ്കിളും അഭിലാഷ് സാറും അങ്ങനെ പല മുഖങ്ങൾ മിന്നി മാഞ്ഞു പോയി… സാറിപ്പോൾ എവിടെയാവും?… ആവോ… ഓട്ടോ മഞ്ഞ പെയിന്റടിച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിനു മുൻപിൽ നിർത്തി… അവൾ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി…അടുക്കും ചിട്ടയുമുള്ള അന്തരീക്ഷം… മുറ്റത്ത് ചെടിച്ചട്ടികളിലായി പൂക്കൾ നട്ടുവളർത്തിയിട്ടുണ്ട്… ഹോസ്റ്റൽ എന്നു കേട്ടപ്പോൾ കുറച്ചു കൂടി പരിതാപകരമായ അന്തരീക്ഷമാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചത്… പക്ഷേ ഇത് കൊള്ളാം… റിസപ്ഷൻ പോലെ ഉള്ള ഒരിടത്തേക്ക് അവൾ കയറി ചെന്നു… അവിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരുന്നിരുന്നു… നന്മ അവരുടെ അടുത്ത് ചെന്നു പറഞ്ഞു.. ” പുതിയ അഡ്മിഷനായി വന്നതാണ്…” ,,,,,, ” മേഡത്തിന്റെ പേര് പറയൂ…. “,,,,”നന്മ… നന്മ വാര്യർ….” ,,,,,,”ഓ… വാർഡൻ പറഞ്ഞിരുന്നു… വാർഡന്റെ മുറിയിലോട്ട് പോകാം… ” നന്മ അവരെ അനുഗമിച്ചു.. ഇരുനിറത്തിലുള്ള മെല്ലിച്ച സ്ത്രീയാണ് വാർഡൻ… ” തന്നെ നേരത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു…… കുട്ടി ഇരിക്കൂ.. ” ,,,,,,,” ട്രെയിൻ ലേറ്റ് ആയിരുന്നു… അതാ വൈകിയത് ?” ,,,,,,,” തോന്നി… താൻ ജോയിൻ ചെയ്തുവോ?” ,,,,,,,,” ഇല്ല നാളെ… ” ,,,,,,,” റൂൾസ് ഒക്കെ ഈ ഫോമിലുണ്ട്.. വൈകിട്ട് 6:30 മുൻപായി ഹോസ്റ്റലിൽ കയറണം.. വി സിറ്റിങ് ടൈം 6:00 മണി വരെയെ കാണൂ..” നന്മ തലയാട്ടി…. “തന്റെ റൂം 104 ആണ്.. രണ്ടു പേരുടെ മുറിയാണ്.. അവിടെ ഇപ്പോൾ താൻ തനിച്ചേ കാണൂ… താമസിയാതെ ആരെങ്കിലും വരും… ഈ ഫോം പൂരിപ്പിച്ച് ഐ.ഡി കാർഡിന്റെ കോപ്പി കൂടി കൊടുത്തണം… ഈ രെജിസ്റ്ററിൽ പേരും അഡ്രസ്സും എഴുതി ഒപ്പിടണം…. ” വാർഡൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ് നന്മയെ അവർ തന്നെ റൂം കാട്ടിക്കൊടുത്തു… മുറി തുറന്ന് താക്കോൽ ഏല്പിച്ച ശേഷം അവർ പോയി… അധികം വലിപ്പമുള്ള മുറിയല്ല.. എങ്കിലും കൊള്ളാം… അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്ത് റൂമുമുണ്ട്… ഈ റെന്റിന് ഇതൊക്കെ ധാരാളം… മുറിയിൽ കയറിയ ഉടൻ അവൾ മുത്തശ്ശനെ വിളിച്ചു… അതിനു ശേഷം ഒന്ന് കുളിച്ചു വന്നപ്പോളേക്കും ഏഴര ആയിരുന്നു…. വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ വാതിൽ തുറന്നു… മുന്നിലൊരു യുവതി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നിരുന്നു…. “ഹലോ… ഞാൻ അടുത്ത റൂമിലെയാണ്.. പുതിയ ആൾ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് വാർഡൻ പറഞ്ഞിരുന്നു… എന്റെ പേര് മീര…” നന്മയും ചിരിച്ചു… ” ഞാൻ നന്മ…. അകത്തോട്ടു ഇരിക്കാം.. ” “വേണ്ട… ഞാൻ ഫുഡ് കഴിക്കാൻ പോകുകയാണ്… നന്മ വരുന്നോ? ” ,,,,,,” വരാം.. പാത്രം എടുക്കട്ടെ?” അവൾ പാത്രമെടുത്ത് അവൾക്കൊപ്പം പോയി… “നന്മ എന്തു ചെയ്യുന്നു?” ,,,,, ” ഇവിടെ എൽ.ഡി ക്ലർക്കായിട്ട് ജോയിൻ ചെയ്യാൻ വന്നതാ… മീര എന്താ ചെയ്യണേ?” “ഞാനിവിടെ ലോ കോളേജിൽ ഗസ്റ്റായിട്ടു വർക്ക് ചെയ്യുവാ… തന്റെ നാടെവിടെയാ…?” “തശ്ശൂരാണ്… ഇവിടുന്ന് എത്ര ദൂരമുണ്ട് കളക്‌ട്രേറ്റിലേക്ക്..?” ,,, “കഷ്ടിച്ച് നാല് കിലോമീറ്റർ കാണും… എപ്പോളും ബസ്സുണ്ട്… നന്മയ്ക്ക് അവിടെയാ അപ്പോയിൻമെന്റ്… ?” ,, “അതേ… തിങ്കളാഴ്ച ജോയിൻ ചെയ്യണം…” ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും നന്മയും മീരയും നന്നായി പരിചയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു….പിന്നെയും കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നിട്ടാണ് അവർ റൂമിലേക്ക് പോയത്… നല്ല കുട്ടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഫോൺ വിളി കഴിഞ്ഞ് വെറുതേ കുറച്ചു നേരമിരുന്നപ്പോൾ നന്മയ്ക്ക് ആകെ ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നി… ഇത്രയും നാൾ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.. എപ്പോളും തനിക്ക് ചുറ്റും ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു… മുത്തശ്ശനെയും ദീപുവിനെയും കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തിനെന്നറിയാതെ കരച്ചിൽ വന്നു… എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒരു വീട് കണ്ടെത്തി അവരെ ഇങ്ങട്ട് കൊണ്ടുവരണം… ഷാനുവിനെ വിളിച്ചില്ലല്ലോ??… ഇനിയിപ്പോൾ വിളിക്കുന്നതെങ്ങനാ… ഉറങ്ങിക്കാണും… അവന്റെ കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ ആണ് വീണ്ടും കല്യാണ ആലോചനകാര്യം മനസ്സിൽ പൊന്തി വന്നത്… ട്രെയിനിൽ ഇരുന്ന് അതു തന്നെയാണ് ആലോചിച്ചിരുന്നത്… ആരാവും അയാൾ?… തന്നെ മാത്രമേ കല്യാണം കഴിക്കൂന്ന് നിർബന്ധം ഉള്ളയാൾ…. തനിക്കും അയാളെ അറിയാമായിരിക്കുമോ?.. അന്ന് ഷാനുവിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ വാങ്ങി കാണാമായിരുന്നു… ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ലല്ലോ?…. നന്മ പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…********അമ്മയേയും മുത്തശ്ശിയേയും മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് നെഞ്ചിൽ ഒരു പിടപ്പോടെയാണ് അവൾ രെജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പു വെച്ചത്… ദേവീ.. കാത്തോളണേ…,,,,,, ” ഓൾ ദ ബെസ്റ്റ് നന്മ…” സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞു ” താങ്ക്യു സാർ…” അങ്ങനെ താനും ജോലിക്കാരിയായി… നന്മയ്ക്കു അക്കൗണ്ട്സ് സെക്ഷനിലായിരുന്നു അപ്പോയിൻമെന്റ്.. ആദ്യമായി സ്കൂളിൽ ചെല്ലുന്ന കുട്ടിയുടെ അങ്കലാപ്പോടെ അവൾ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു… എല്ലാവരും തന്നെ എത്തിയിട്ടില്ല… എത്തിയ ആളുകളെയൊക്കെ അവൾ പരിചയപ്പെട്ടു…പേരൊക്കെ പതിയെ പഠിക്കാം… ഇപ്പോൾ എല്ലാവരേയും സാർ എന്നു വിളിക്കാം…. ഇനി കുറച്ചു നാളെത്തേക്ക് ട്രെയിനിംഗ് പോലെയാണ്… പണികളൊക്കെ പഠിച്ചെടുക്കണമല്ലോ… ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളബിൽ ശരിയാക്കുക.. പെൻഷൻ ആകുന്ന ആളുകളണ്ടെങ്കിൽ അവരുടെ ആനുകൂല്യം കിട്ടാനുള്ള പേപ്പർ വർക്കുകൾ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളായിരുന്നു അവിടുത്തെ പ്രധാന ജോലികൾ…നന്മയ്ക്ക ആദ്യ ദിവസം കാര്യമായ പണികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ബിൽ എഴുതുന്ന രീതികളും ഓരോരുത്തർക്കും ശമ്പളം കണക്കുകൂട്ടുന്ന വിധവും അങ്ങനെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ അവൾ പഠിച്ചെടുത്തു…. ഉച്ചഭക്ഷണം ഒന്ന് രണ്ട് സഹപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പമാണ് കഴിച്ചത്..
പരസ്പരം കറികൾ പങ്കുവെച്ചും വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞും നന്മയയ്ക്ക് ആദ്യമുണ്ടായിരുന്ന പരിഭ്രാന്തി മാറി… ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോളെക്കും അവൾക്ക് കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളെ കിട്ടിയിരുന്നു… തിരിച്ചു വരാൻ ബസ്സിൽ ലോകോളേജ് ജംഗ്ഷനിൽ വന്നിറങ്ങിയിട്ട് അഞ്ചു മിനിട്ടു നേരം നടക്കണം… ജംഗ്ഷനിൽ ഇറങ്ങി നാക്കുന്ന നേരമാണ് കോളേജിലെ സെമിനാറിന്റെ ബാനറിലെ ഒരു മുഖം അവളുടെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത്…അഭിലാഷ് സാർ…!!! ഇയാള് ഇവിടെയാണോ ജോലി ചെയ്യുന്നത്..? അവൾ ഒന്നൂടെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി… ശരിയാണ്… അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസർ അഭിലാഷ് സെമിനാർ നയിക്കുന്നു… നന്മയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തുകൊണ്ടോ ഒരു വിങ്ങൽ ഉണ്ടായി…. എന്തിന്?.. ഇനി അയാളെ പേടിക്കണ്ട കാര്യമല്ലല്ലോ ?.. ഞാൻ അവിടെ പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ലല്ലോ?.. അവൾ വേഗത്തിൽ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നു…. അവളെ കാത്ത് മീര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ” ഞാൻ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുവായിരുന്നു…. നാലുമണിക്കുള്ള കോഫിയും സ്നാക്ക്സും എടുത്ത് എന്റെ റൂമിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്… വാ കഴിക്കാം… ” കോഫി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ നന്മ ചോദിച്ചു.. “മീരയ്ക്ക് ഒരു അഭിലാഷ് സാറാനെ അറിയുമോ?”,,,,,,,”അറിയുല്ലോ.. ഞങ്ങൾടെ കോളേജിലെ സ്റ്റാർ അല്ലേ ആള്…. നന്മയ്ക്കങ്ങനെ അറിയാം സാറിനെ? “,,,,,,,”എന്നെ കുറച്ചു കാലം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു… എറണാകുളത്ത്….”,,,,,”നന്മ എൽ.എൽ.ബിയാണോ പഠിച്ചത്?… അതു കൊള്ളാല്ലോ?”,,,,,,” കഴിഞ്ഞില്ല… ഒരു വർഷം കൂടിയുണ്ട്.. അത് എഴുതിയെടുക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് അറിയില്ല…” “ഇതെന്താ നേരത്തേ പറയാത്തത്?. അതൊക്കെ നമുക്ക് ശരിയാക്കാം… സാറിനോട് ഞാൻ നാളെ പറയാം നന്മ അന്വേഷിച്ചുവെന്ന്… ” “ഏയ്‌ വേണ്ട… സാറിന്റെ ഫാമിലിയൊക്കെ ഇവിടെയാ?? “,,,,,,,,”അതേ… അവര് ഈ നാട്ടുകാരാ.. “,,,,,,,,,,”ഓ… അതെയോ….” പിന്നെ അവൾ കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല… റൂമിൽ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ അത്താഴത്തിന് ശേഷം നന്മ മുഴുവൻ നേരവും മീരയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു… മീരയുടെ റൂം മേറ്റ് അധികം ആരോടും മിണ്ടാത്ത ഒരു മധ്യവയസ്ക ആയിരുന്നു.. അതിനാൽ മീരയ്ക്കും ആ കമ്പനി ഇഷ്ടമായിരുന്നു… മറ്റ് ചിന്തകളൊന്നും അതിനിടയ്ക്ക് വരാത്തതിനാൽ നന്മയ്ക്ക് ആ സംസാരം ആശ്വാസമായി….രണ്ടു പേർക്കും ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ അവർ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു…********ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ ഓഫീസിൽ നന്മ എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരിയായി മാറിയിരുന്നു… കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവൾ പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചെടുത്തു… കൂടെയുള്ളവരിൽ കുറച്ചധികം ആളുകൾ വിരമിക്കാറായവരായിരുന്നു… അവരെ സംബന്ധിച്ച് കംപ്യൂട്ടറിലെ ബിൽ സേവ് ചെയ്യലും തെറ്റുതിരുത്തലും കുറച്ചധികം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു… നന്മ തന്റെ വർക്ക് ചെയ്തു തീർത്തു കഴിഞ്ഞ് അവരെ സഹായിച്ചിരുന്നു… വൈകിട്ട് കുറച്ചേറെ നേരം ഇരുന്നും രാവിലെ നേരത്തെ വന്നും അവൾ എല്ലാവരെയും സഹായിച്ചിരുന്നു… ” തന്നെ എല്ലാവരും മുതലെടുക്കുവാടോ?” അടുത്തിരുന്ന ദീപ പറഞ്ഞു… “ഏയ്… അവർക്കറിയില്ലാത്തോണ്ടല്ലേ…” “താൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് എല്ലാരും എല്ലാം തനിയെ അല്ലേ ചെയ്തത്?” ” സാരല്യ… ഞാൻ വെറുതേ ഇരിക്കുവല്ലേ… ” “താനിത്രയും പാവം ആവല്ലേ.. ആളോള് തലയിൽ കയറും.. ” നന്മ ചിരച്ചതേയുള്ളൂ…. വൈകുന്നരങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾ വേറെ വഴി കണ്ടു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് നന്മ…. കുറച്ച് വളവാണെങ്കിലും കോളേജ് ജംഗ്ഷനിൽ പോകണ്ടാല്ലോ…. അവിടെ പോകാൻ ഇത്രമാത്രം പേടിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നന്മയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല… എന്തായാലും പോകില്ല അത്ര തന്നെ….വ്യായാമത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു…ഇന്നു വൈകിട്ട് മീര താമസിച്ചേ വരൂ… കോളേജിൽ എന്തോ ചടങ്ങുള്ളതിനാൽ നേരത്തെ വാർഡനോട് പെർമിഷൻ മേടിച്ചിട്ടുണ്ട്… വൈകിട്ടത്തെ കാപ്പി അവൾക്കുള്ളത് എടുത്തു വെച്ച് നന്മ കുളിയ്ക്കാൻ കയറി.. കുളി കഴിഞ്ഞ് ഷെൽഫിലുള്ള ദേവിയുടെ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുന്നിൽ ദീപം കൊളുത്തി സഹസ്രനാമവും ജപിച്ചു കഴിഞ്ഞാണ് മീര എത്തിയത്… ഇപ്പോൾ കിടക്കാൻ മാത്രമേ അവൾ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നുള്ളൂ…. ബാക്കി മുഴുവൻ സമയവും നന്മയ്ക്കൊപ്പമാണ്…..” ഇന്ന് നന്മയുടെ സാറാട്ടോ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വിട്ടത്?”,,,,,”അതെയോ… ?”,,,,,,,”ഞാൻ സാറിനോട് ചോദിച്ചിരുന്നു നന്മയെ അറിയുവോന്ന്?”,,,,,,,”എന്നിട്ട് … എന്താ… എന്താ.. സാർ പറഞ്ഞത്?””അറിയും ന്ന്… സാറിന്റെ ബെസ്റ്റ് സ്റ്റ്യുഡൻറ് ആരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞു.. ” ,,,,,,,” അങ്ങനെ പറഞ്ഞോ?… പറയാൻ വഴിയില്ല…” “ഞാനെന്തിനാ കള്ളം പറയണത്… നീ പണ്ട് ക്ലാസ്സ് കൊള്ളില്ലാന്ന് പറഞ്ഞതൊക്കെ പറഞ്ഞു. ” “അത് സത്യമാണ്…” “ഇവിടുത്തെ കുട്ടികൾ കേൾക്കണ്ടാ.. നിന്നെ വളഞ്ഞിട്ട് അടിക്കും… അങ്ങേരുടെ ക്ലാസ്സിൽ ഇരുന്നാൽ പുസ്തകം പോലും വായിക്കാതെ മുഴുവൻ മാർക്കും മേടിക്കാം…. അത്ര ഇൻട്രസ്റ്റിങ്ങാണ്… പിന്നെ കാണാനും കൊള്ളാം…” നന്മ അതു കേട്ട് ചിരിച്ചു… “ഞാനും ക്ലാസ്സിലൊക്കെ ഇരുന്നിട്ടുള്ളതാണേ… “,,,,,,,,”തമാശയല്ല… താൻ ഇരുന്നത് റെഗുലർ ക്ലാസ്സിലല്ലല്ലോ… ഇവനിംഗ് ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതേ പോലെ പഠിപ്പിച്ചാൽ ആരും വരാണ്ടാകും…. എന്റെ ലാപ്പിൽ കുറച്ച് സെമിനാർ കിടപ്പുണ്ട് സാർ എടുത്തിട്ടുള്ളത്..കണ്ട് നോക്കൂ.. അപ്പോൾ അറിയാം…. ” അവർ രണ്ടു പേരും കൂടി അത് കാണാൻ തുടങ്ങി… കണ്ടപ്പോൾ നന്മയ്ക്ക് വിശ്വാസം തോന്നിയില്ല… ഇയാളാണോ അന്ന് ക്ലാസ് എടുത്തത്..?.. ഏയ് അല്ല… മീര പറഞ്ഞത് ശരിയാ.. ആരെയും പിടിച്ചിരുത്തുന്ന ശബ്ദവും അവതരണവും.. അന്ന് അത്താഴം പോലും കഴിക്കാതെ നന്മ ലാപ്പിന് ചുവട്ടിലിരുന്നു…. ബാറ്ററി തീരും വരെ അവൾ അത് കണ്ടു കൊണ്ടെയിരുന്നു…. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുതൽ അവൾക്ക് നല്ല രീതിയിൽ കുറ്റബോധം തോന്നിയിരുന്നു… അന്ന് സാറിനോട് അങ്ങനെ പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ.. ഒരു പക്ഷേ ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടേതായ കാരണങ്ങൾ കാണുമല്ലോ… പറയത്തക്ക മോശമൊന്നുമല്ലായിരുന്നു അന്നത്തെ ക്ലാസ്സ്…വായീന്ന് പോയ വാക്ക് തിരിച്ചെടുക്കാനാവില്ലല്ലോ?********* നന്മ പിന്നീട് പലപ്പോഴും ലോ കോളേജ് ജംഗ്ഷനിൽ ഇറങ്ങിതന്നെയാണ് വരാറുണ്ടായത്… എവിടെ വെച്ചേലും സാറിനെ കണ്ടാൽ ചെന്നൊരു സോറി പായാരുന്നു… പക്ഷേ അന്ന് ആ ബാനറിൽ ഫോട്ടോ കണ്ടതിൽ പിന്നെ ആ മുഖം കണ്ടിട്ടേയില്ല… കോളേജിനകത്ത് കയറിച്ചെന്ന് പറയാൻ എന്തു കൊണ്ടോ ഒരു മടി… മീരയോട് ചോദിച്ചാൽ നമ്പർ കിട്ടും… പക്ഷേ വിളിക്കാൻ പറ്റില്ല… ചുമ്മാ വിളിച്ചിട്ട് അത് വേറെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ മതി…ഭാര്യയെങ്ങാനും എടുത്തിട്ട് നേരത്തെ കല്യാണം ആലോചിച്ച പെണ്ണ് വിളിച്ചുന്ന് പറഞ്ഞ് കുടുംബ കലഹം ഉണ്ടാകാൻ… അത് വേണ്ട… എന്നേലും നേരിട്ട് കണ്ടാൽ പറയാം.. *******”ദീപേച്ചി… ഇവിടെ എവിടെയേലും വാടകയ്ക്ക് വീട് കിട്ടുമോന്ന് ആരോടാ ചോദിക്കാ…. ” ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ് പാത്രം കഴുകുന്നതിനിടയിൽ നന്മ ചോദിച്ചു…. “നമ്മുടെ പ്യൂൺ പ്രാഞ്ചിയേട്ടനോട് ചോദിച്ചാൽ മതി…പുള്ളിയാ ഞങ്ങൾക്ക് വീടെടുത്തു തന്നത്…” ,,,,, “അതെയോ… ഞാൻ ഒന്നു കണ്ടിട്ട് വരട്ടെ…” നന്മ നോക്കുമ്പോൾ പുള്ളി വരാന്തയിലിരുന്ന് സിഗരറ്റ് വലിക്കുകയായിരുന്നു… അവളെ കണ്ടതും അത് താഴെയിട്ട് അയാൾ വെളുക്കെചിരിച്ചു… ” ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ ഫ്രാൻസിസേട്ടാ ഇത് വലിച്ച് കയറ്റരുതെന്ന്…. “,,,,,,,,,”അത് പിന്നെ… കുഞ്ഞേ… കാണുമ്പോൾ അങ്ങ് വലിച്ചു പോകും… ഇനിയുണ്ടാകില്ല…. ” ചേട്ടന് നന്മയെ വലിയ കാര്യമാണ് മറ്റുള്ള എല്ലാം തന്നെ പ്രാഞ്ചിയേട്ടാന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ നന്മ മാത്രമാണ് ഫ്രാൻസിസേട്ടാന്ന് വിളിക്കുന്നത്… നന്മയ്ക്ക് എന്തുകൊണ്ടോ അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ മുത്തശ്ശനെ ഓർമ വരും… അതു കൊണ്ട് അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഊഷ്മളമായസ്നേഹ ബന്ധം നില നിന്നിരുന്നു… ” ഞാൻ വന്നത് എനിക്ക് വാടകയ്ക്ക് ഒരു വീട് തരപ്പെടുത്തി തരാൻ പറ്റോന്ന് ചോദിക്കാനാ…” “കുഞ്ഞിന് എവിടെയാ വേണ്ടത്?” ” മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ അടുത്ത് വേണം… വൃത്തിയുള്ള ഒരു കൊച്ച് വീടു മതി.. ” “എന്നത്തേക്ക് വേണം?”,,,,,,,,”ഈയാഴ്ച ഞാൻ വീട്ടിൽ പോകും… മൂന്നു ദിവസം അടുപ്പിച്ച് അവധിയല്ലേ… വരുമ്പോഴേക്കും കണ്ടെത്തി വെച്ചാൽ മതി…” ,,,,,,,,”അത് ഞാനേറ്റു… കുഞ്ഞ് ധൈര്യമായി പൊക്കോ…” അങ്ങനെ ആ കാര്യം ശരിയായി… ദീപുവിന്റെ അഡ്മിഷൻ ഈ മാസം അവസാനത്തോടെ ശരിയാകും.. അപ്പൊളേക്കും വീട് മാറണം…മുത്തശ്ശനെയും ഒപ്പം കൂട്ടണം…അവരില്ലാത്ത …ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതം മടുത്തു… ഫോണിൽ മെസേജിന്റെ ശബ്ദം നേരത്തെ കേട്ടതാണ്… പക്ഷേ ഇപ്പോളാണ് സമയം കിട്ടിയത് നോക്കാൻ… ബാങ്കിൽ നിന്നാണ്… തന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ ആദ്യ ശമ്പളം വന്നിട്ടുണ്ട്… നന്മയുടെ കണ്ണ് അറിയാണ്ട് നിറഞ്ഞു… ഇപ്പോൾ മുത്തശ്ശനും ദീപുവും കൂടെ കാണണമായിരുന്നു… ആദ്യ ശമ്പളം കയ്യിൽ മേടിക്കുന്നതാണ് സുഖം… ഇതൊക്കെ ഈ ഡിജിറ്റലൈസേഷൻ വരുത്തിയ ദോഷാ… ഇന്ന് വ്യാഴാഴ്ചയാണ്.. നാളെ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ലീവ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…കിട്ടുന്ന വണ്ടി പിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തണം… എന്നിട്ട് മുത്തശ്ശനെ ശമ്പളം ഏൽപ്പിക്കണം…. പിന്നെ മൂന്നു ദിവസം അവധിയാണ്..അത് കഴിഞ്ഞ് വന്നാൽ മതി… നാളെ വീട്ടിൽ പോണം എന്നുള്ളതുകൊണ്ടാവും നന്മയ്ക്ക് സമയം പോകുന്നതായി തോന്നിയേയില്ല….******** ഉച്ചയ്ക്ക് ഓഫിസിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പിടിച്ച് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ രണ്ട് മണിയായി… കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് സ്ളീപ്പർ ടിക്കറ്റുമെടുത്ത് തിരഞ്ഞപ്പോഴാണ് വെളിയിൽ കാറിന്റെ അടുത്തായി എങ്ങോ കണ്ട ഒരു മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചത്…..അഭിലാഷ് സാർ…..!!!!! കൂടെയൊരു സ്ത്രീയുമുണ്ട്…. ഭാര്യ ആകുമോ? പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് അവരുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ല… ട്രെയിൻ വരാൻ അര മണിക്കൂർ സമയമുണ്ട്… അങ്ങോട്ട് ചെന്നു മിണ്ടണോ? …. കൂടെയുള്ളയാൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ?…
കൂടെയുള്ള സ്ത്രീ തിരിഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ മനസ്സിലായി അത് സാറിന്റെ ചേച്ചിയാണ്… ഇനി ധൈര്യമായി പോയി സോറി പറയാം.. അവർ തമ്മിൽ കാര്യമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്… ഇടയ്ക്ക് കയറുന്നത് ശരികേടാവുമോ…?…എന്തായാലും പോയി മിണ്ടുക തന്നെ… “സാർ…..” അഭിലാഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി…. “ആരിത്?… നന്മയോ…?” അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ചോദിച്ചു… ,,,,, ” ഞാൻ…. ഞാനിപ്പോൾ ഇവിടെയാ ജോലി ചെയ്യണത്.. ക്ലർക്കായി കിട്ടി… ” ” അറിഞ്ഞിരുന്നു… മീര എന്നോട് താൻ അന്വേഷിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു… ” ” ഇന്ന് ക്ലാസ്സില്ലേ?… ” ,,,,,,, ” ഉണ്ടല്ലോ… ചേച്ചിയെ വിളിക്കാൻ ഇടയ്ക്ക് പെർമിഷൻ വാങ്ങി ഇറങ്ങീതാ…” “താനെങ്ങടാ നാട്ടിലേക്കാ?” “അതേ…. മൂന്ന് ദിവസം അവധിയല്ലേ…” “അത് നന്നായി… മുത്തശ്ശനും ദീപുവും എന്തു പറയുന്നു?” “സുഖം…ദീപുവിന് ഇവിടെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടീട്ടുണ്ട്… ” ” അത് നന്നായി… എന്നാൽ കാണാം നന്മ…” അഭിലാഷ് പോകാൻ വേണ്ടി തിരിഞ്ഞു… “സാർ എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു… ” “എന്താ…. ?”,,,,,”അന്ന് അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിന് സോറിട്ടോ…. “,,,,,,” എന്ത്?”,,,,” ക്ലാസ്സ് കൊള്ളില്ലാന്ന് പറഞ്ഞത്….” അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… “താൻ സത്യം അല്ലേ പറഞ്ഞത്… ആദ്യമൊക്കെ നന്നായി എടുത്തപ്പോൾ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.. ആർക്കു വേണ്ടി എടുക്കുന്നു എന്ന തോന്നലിൽ പിന്നെ ഞാനും ഉഴപ്പി… പക്ഷേ താൻ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു തന്നു… ഒരധ്യാപകൻ ക്ലാസ്സിലുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നു നോക്കിയല്ല പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്?… അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലേൽ അത് എന്റെ പരാജയമാണ്… അവർക്കു ശ്രദ്ധിക്കും വിധം ക്ലാസ്സ് എടുക്കണമെന്ന് തന്റെ വാക്കുകളാണ് എന്നെ ഓർമിപ്പിച്ചത്… അതിന് തന്നോട് നന്ദിയുണ്ട്… ” “എങ്കിലും സോറി… പിന്നെ വീട്ടിൽ അമ്മയും ഭാര്യയും സുഖായിട്ടിരിക്കുന്നോ? ” ” അതിനു കല്യാണം നടന്നിട്ട് വേണ്ടേ ഭാര്യ ഉണ്ടാവാൻ?” ചേച്ചിയാണ് അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞത്.. “അതെന്താ അത് നടക്കാഞ്ഞേ?” അവന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടമുള്ള പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു…”മോഹൻലാൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?… ഓരാളെപ്പോലെ ഒരാൾ മാത്രമേ ഉണ്ടാവുള്ളൂ….!!! “നന്മ മറുപടി പറയും മുൻപ് അവൻ കാറ് മുന്നോട്ടെടുത്തിരുന്നു…. ട്രെയിൻ വരുന്നുവെന്ന അനൗൺസ്മെന്റ് നന്മയുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.. അവൾ ബാഗും എടുത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു…. .(തുടരും…. )

(-നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം രചനകൾ വളപ്പൊട്ടുകൾ പേജിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുവാൻ പേജ്‌ ഇൻബോക്സിലേക്ക്‌ മെസേജ്‌ അയക്കൂ…)

Advertisement

Love

ആലില താലി ചാർത്തി ദുർഗയെ തന്റെതാക്കിയ കാലം തൊട്ട് അവർ മത്സരിച്ചു സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നു…

Published

on

രചന: അക്ഷര മോഹൻ

“ച്ഛേ അമ്മൂത്തിടെ അമ്മ എപ്പോയ വദുന്നേ…” തന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രണ്ട് കുഞ്ഞികൈകളും താടിയിൽ വച്ചു ചോദിക്കുന്ന അമ്മു മോളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങി… “അമ്മ പെട്ടെന്ന് വരൂലോ അച്ഛേടെ അമ്മൂട്ടിയെ കാണാൻ…അമ്മ അമ്മൂട്ടിക്ക് പാപ്പം തരും അമ്മൂട്ടിയെ കുളിപ്പിക്കും അമ്മൂട്ടിടെ കൂടെ കളിക്കും…ട്ടോ” “ചത്യം…” പീലികൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഒന്നുകൂടെ ആ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോടടക്കി പിടിച്ചു… “ആട കണ്ണാ ചത്യം..” കുഞ്ഞു നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് മുഖം വിടരുന്നതും കുഞ്ഞരി പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിക്കുന്നതും അയാൾ നോക്കി നിന്നു… അയാളുടെ കൈ വിടുവിച്ചു നെഞ്ചിൽ കയറി ഇരുന്ന് ആ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് അയാളുടെ മുഖം നിറയെ തുരു തുരെ ഉമ്മ വച്ചു.. “നാളെ അങ്കമ്പാദിൽ പോയിട്ടമ്പോ അമ്മൂത്തി കിച്ചൂത്തനോദു പദയൂലോ കിച്ചൂത്തന്റെ അമ്മേ പോലെ എനിച്ചും അമ്മ പാപ്പം വാദിതദുംന്ന്…” അയാളുടെ മീശയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ പറയുന്ന അമ്മുമോളെ കട്ടിലിൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കിടത്തി കുഞ്ഞു മുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു… “നമുക്ക് പറയാം ട്ടോ…ഇപ്പൊ അച്ഛേടെ അമ്മൂത്തി ഒങ്ങിക്കോ…” ഒന്നുകൂടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മുമോളും അയാളെ ചുറ്റി പിടിച്ചു കിടന്നു… അമ്മൂട്ടി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിറകിലോട്ട് പോവുകയായിരുന്നു…

“ഈ ഭ്രാന്തി പെണ്ണിനെ തന്നെ വേണോ ആദിയേട്ടന്…” മുഖത്തിൽ ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കുന്ന ദുർഗയെ അമ്പരപ്പോടെ ആദിത്യൻ നോക്കി നിന്നു… “എനിക്കിനിയും ഭ്രാന്ത്‌ വരും ആദിയേട്ടാ…അങ്ങനെയുള്ള എന്നെ ആദിയേട്ടന് സഹിക്കാൻ പറ്റീന്ന് വരില്ല…” ദൂരെയെങ്ങോട്ടോ മിഴികളൂന്നി പറയുന്നവളെ ആദിത്യൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ നോക്കി…അവളുടെ അങ്ങനെയൊരു മുഖം ആദ്യമായി ആയിരുന്നു അവൻ കണ്ടത്… “അമ്മ മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എനിക്ക്…അമ്മയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വളർത്തമ്മ…” മൗനം ബേധിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ തന്നെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി… ആറ് വയസ്സ് വരെ അനാഥാലയത്തിൽ ആയിരുന്നു…ചെറിയ ഓർമ്മകൾ മാത്രേ ഉള്ളു…അമ്മക്കും ആരുമില്ലായിരുന്നു എന്നെ പോലെ…ആ അമ്മ എന്നെ കൂടെ കൂട്ടി…എന്നെ സ്വന്തം മകളായി വളർത്തി…ആരോരുമില്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് ആരൊക്കെയോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ…എനിക്ക് അമ്മയും അമ്മയ്ക്ക് ഞാനും…ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി സന്തോഷം എന്തെന്നറിഞ്ഞ നാളുകൾ…” ആ ഓർമകളിൽ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… “പക്ഷേ +2വിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ അന്ന്…” നൊടിയിടയിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി…അവൾ എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു… കരയരുതെന്ന് പറഞ്ഞു അശ്വസിപ്പിക്കാൻ അവന് തോന്നിയെങ്കിലും ഇതുവരെ മനസ്സിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച സങ്കടം കരഞ്ഞു തീർക്കട്ടെയെന്ന് കരുതി അവൻ അവൾ പറയുന്നതിനായി കാതോർത്തു…

“വീട്ടിലേക്കുള്ള അത്യാവശ്യസാധനങ്ങൾ വാങ്ങി സ്കൂളിന് മുന്നിൽ എന്നെ കാത്തുനിൽക്കുവായിരുന്നു ന്റെ അമ്മ..അമ്മയെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത പോലെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഞാൻ റോഡിലേക്ക് ഓടി…ന്റെ പിറകെ തന്നെ അമ്മയും..പക്ഷേ എന്നെ മാത്രം കണ്ട അമ്മ റോഡിലൂടെ വന്ന ബസ് കണ്ടില്ല…

” നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണുകൾ അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അമർത്തി തുടച്ചു… “ന്റെ കണ്മുന്നിൽ വച്ചാ ന്റെ അമ്മ…ചോര വാർന്നു പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു…അവസാനം ന്റെ മടിയിൽ കിടന്നു തന്നെ…” ഒരു പൊട്ടികരച്ചിലോടെ ദുർഗ ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു… “ഞാൻ കാരണാ ന്റെ അമ്മ…ഞാൻ അന്ന് അമ്മയുടെ കൂടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ ന്റെ അമ്മ ഇന്നും ന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകുവായിരുന്നു…” ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമുരസി കൊണ്ടവൾ കരഞ്ഞു… തന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു കണ്ണീർ വാർക്കുന്നവളെ അവൻ മുറുകെ ചേർത്തു പിടിച്ചു… പെട്ടെന്ന് ഒരു പിടച്ചിലോടെ അവൾ അവനിൽ നിന്ന് അകന്നു മാറി… മുഖമുയർത്താതെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ചു… “ന്റെ മുന്നിൽ കിടന്നു മരിച്ച അമ്മയുടെ മുഖം…അമ്മ മരിക്കാൻ കാരണം ഞാൻ ആണെന്നുള്ള തോന്നൽ…വീട്ടിൽ ഒറ്റപെട്ട ദിവസങ്ങൾ…അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണ്ടും അനാഥത്വം…എല്ലാം കൊണ്ടും ഞാൻ ഭ്രാന്തി ആയി…മുഴു ഭ്രാന്തി…ഒരു വർഷത്തോളം ആശുപത്രിയിൽ…അവിടെ നടന്നതൊന്നും ഇന്നും എനിക്ക് ഓർമ ഇല്ല…ഒടുവിൽ എല്ലാം മാറി വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഭ്രാന്തിപ്പെണ്ണെന്ന് പറഞ്ഞു അകറ്റി നിർത്തി…എല്ലായിടത്തും ആ പേര് മാത്രമായി… ദുർഗ എന്ന പേര് ഞാൻ പോലും മറന്നു തുടങ്ങി… ഭ്രാന്തി എന്ന പേര് മാത്രം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടപ്പോൾ വീണ്ടും മനസ്സ് കൈ വിട്ടുപോകുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവിടം വിട്ടു… പിന്നീട് പഠിച്ചും അതിനിടയിൽ ജോലി ചെയ്തും 7 വർഷം കൊണ്ട് ദാ ഇവിടെ വരെ എത്തി…” കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നിലുള്ള LP സ്കൂൾ ചൂണ്ടി കാണിച്ചവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി അവനിലേക്കും പകർന്നു… “ഇവിടെ ഈ കുട്ട്യോൾടെ കളിയും ചിരിയുമൊക്കെ കാണുമ്പോൾ പഴയതൊക്കെ മറക്കുവാ ഞാൻ…ചിലപ്പോൾ സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രതികൂലമായാൽ വീണ്ടും ഞാനൊരു ഭ്രാന്തിയാവാം…വെറുതെ എന്നെ സ്നേഹിച്ച കുറ്റത്തിന് ആദിയേട്ടന്റെ ജീവിതം പാഴാക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല…” പ്രതീക്ഷയോടെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആദിത്യനോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തെളിച്ചമില്ലാത്ത ഒരു ചിരിയോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു… കുഞ്ഞു കുട്ടികളോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടാണ് താൻ ഈ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്…ജോയിൻ ചെയ്ത് രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷമാണ് ദുർഗ വരുന്നത്..ചുണ്ടിൽ എന്നും പുഞ്ചിരി ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണിൽ എന്നുമൊരു വിഷാദമായിരുന്നു… എല്ലാവരോടുമുള്ള അവളുടെ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റം തന്നെയാണ് തന്നെയും അവളിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചത്…പതിയെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുകയും അവളുടെ ആദി മാഷ് എന്ന വിളി ആദിയേട്ടനിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു…കുറച്ച് കാലങ്ങളായി മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നു ഇന്ന് തുറന്നു പറഞ്ഞത്…അത് ഇങ്ങനെ ആയപ്പോൾ ഉള്ള സങ്കടം അമ്മയോട് പറയുകയായിരുന്നു ആദിത്യൻ…

“നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ നമുക്ക് അവളെ ഇങ്ങട് കൂട്ടാം മോനേ…നിന്നെ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് ദുർഗ മോള് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…അടുത്ത ഞായറാഴ്ച്ച തന്നെ അവൾ താമസിക്കുന്ന ഹോസ്റ്റലിൽ പോയി സംസാരിക്കാം നമുക്ക്…” അമ്മയെയും കൂട്ടി അവളുടെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിക്കുകയായിരുന്നു…ദുർഗ എതിർപ്പ് പറയരുതേ എന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ ഇരുവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… “ദുർഗ…എനിക്ക് ന്റെ അമ്മ മാത്രേ ഉള്ളു…അമ്മയ്ക്കും ഒത്തിരി ഇഷ്ടാടോ തന്നെ…വന്നൂടെ…ന്റെ കൂടെ…ന്റെ അമ്മയുടെ മകളായിട്ട്…ന്റെ പെണ്ണായിട്ട്…” കസേരയിലിരുന്നു തന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കുന്ന അമ്മയിലേക്കും നിറയാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന ആദിത്യന്റെ മിഴികളിലേക്കും നോക്കി ഒരു നിമിഷം ദുർഗ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ പതറി… “ആദിയേട്ടാ…ഭ്രാന്തിയാ ഞാൻ…ഭ്രാന്തി…” അത് പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുന്നേ ആദിത്യന്റെ കൈവിരലുകൾ ദുർഗയുടെ ചുണ്ടുകളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു… “നിന്റെ കഴിഞ്ഞ കാലം എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല പെണ്ണേ…അതൊരു കഥയായി മാത്രം ഓർത്താൽ മതി നീയും…” “എനിക്കിനിയും ഭ്രാന്ത് വരും ആദിയേട്ടാ പേടിയാ എനിക്ക്…ആദിയേട്ടന്റെ ജീവിതവും ഞാൻ കാരണം തകരും…വേണ്ട…എനിക്ക് പേടിയാ…” നിറകണ്ണുകളോടെ..ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ പറയുന്ന ആ പെണ്ണിനോട് അവന് എന്തെന്നില്ലാത്ത വാത്സല്യം തോന്നി… “ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല…ന്റെ ഭ്രാന്ത്‌ നീയാണ്…അതിനേക്കാൾ വലിയ ഭ്രാന്ത് മറ്റൊന്നുമില്ല…” തന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ദുർഗയോട് പുഞ്ചിരിയോടെ ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു… “എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ ദുർഗ തനിക്ക്…അതോ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ താൻ ഇങ്ങനൊക്കെ…” ആദിത്യന്റെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ കണ്ടതും മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ദുർഗ അവനെ വാരി പുണർന്നു… “ഇഷ്ടമാണ് എനിക്ക് ന്റെ ആദിയേട്ടനെ…ജീവനാണ് എനിക്ക്…” അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു പറഞ്ഞ ദുർഗയുടെ നെറ്റിയിൽ ആദിത്യൻ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു…

ഒരു ആലില താലി ചാർത്തി ദുർഗയെ തന്റെതാക്കിയ കാലം തൊട്ട് അവർ മത്സരിച്ചു സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നു… ഇടയ്ക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി അമ്മയുടെ മരണം തളർത്തിയെങ്കിലും അമ്മുമോളുടെ വരവോടെ അവർക്കിടയിലേക്ക് പഴയ സന്തോഷം തിരികെ വരികയായിരുന്നു… പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിനും അധികം ആയുസ്സില്ലാതെ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കരി നിഴൽ വീണു… അമ്മുമോൾക്ക് അഞ്ച് മാസം പ്രായമായപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ ഇറയത്ത് പായ വിരിച്ചു കിടത്തി കളിപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു ദുർഗ…തിരികെ വരുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞിനെ കാണാതായിരുന്നു… വീണ്ടും ദുർഗ ഒരു ഭ്രാന്തി ആവുകയാണെന്ന് അറിയാതെ ആദിത്യൻ കുഞ്ഞിനെ തിരയുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു… തന്റെ അമ്മയെ പോലെ നൊന്തു പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞും താൻ കാരണം തന്നിൽ നിന്നകന്നു പോയി എന്ന് വിശ്വസിച്ച ദുർഗ ആ നിമിഷം തന്നെ മുഴുഭ്രാന്തിയായി… അലറി കരഞ്ഞും സ്വയം വേദനിപ്പിച്ചും അമ്മുമോളുടെ കുഞ്ഞുടുപ്പ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആരെയും കാണാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഇരുന്ന ദുർഗയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്നെ ടൗണിലുള്ള നാടോടികളുടെ കൈയിൽ നിന്നും അമ്മൂട്ടിയെ കണ്ടെത്തി… കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ദുർഗയെ കാണാൻ പോയെങ്കിലും ”ന്റെ കുഞ്ഞ് പോയി…ഞാൻ…ഞാനാ…ഞാനാ ന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് കളഞ്ഞേ…” എന്നുള്ള അവളുടെ നിലവിളികൾ മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ ഉയർന്നത്… നമ്മുടെ കുഞ്ഞാണെന്നും പറഞ്ഞു അമ്മൂട്ടിയെ ദുർഗയെ കാണിച്ചപ്പോൾ ആരാണെന്ന സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി പിന്നീട് അവനെ തള്ളി മാറ്റി മുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു വലിച്ചു അവൾ അലറി വിളിച്ചു…

പിന്നീട് പലതവണ ഇത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ അവളുടെ അമ്മയുടെ മുഖം ഭ്രാന്തിയായി തെളിയാതിരിക്കാൻ ആദിത്യൻ മനഃപൂർവം അമ്മൂട്ടിയെ കൂടെ കൂട്ടാതെ ആശുപത്രിയിൽ പോയി ദുർഗയെ കണ്ടുമടങ്ങി… അപ്പോഴും ന്റെ കുഞ്ഞ് എന്ന് മാത്രമേ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചുള്ളൂ… എല്ലാം കഴിഞ്ഞു രണ്ട് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു… ആദ്യമായാണ് ഇന്ന് അമ്മൂട്ടി അവളുടെ അമ്മയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചത്… അങ്കണവാടിയിലെ കുട്ടികൾ പറയുന്നത് കൊണ്ടാവാമെന്ന ധാരണയോടെ ഓർമകളെ മായിച്ചു കൊണ്ട് ആദിത്യൻ തന്നെ ചുറ്റിപിടിച്ചുറങ്ങുന്ന അമ്മൂട്ടിയെ ഒന്നുകൂടി ഉമ്മ വച്ചു… “അമ്മൂട്ടിടെ അമ്മ പെട്ടെന്ന് വരുംട്ടോ…” ഉറക്കത്തിൽ ചിരിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആദിത്യനും എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി… ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വന്ന ഫോൺ കാൾ ആയിരുന്നു ആദിത്യനെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഉണർത്തിയത്… കണ്ണുകൾ താൻ പോലുമറിയാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ ആദിത്യൻ സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങുന്ന അമ്മൂട്ടിയെ വാരിയെടുത്തു മുഖം നിറയെ മതിവരാത്തത് പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചുംബിച്ചു… ഉറക്കം പോയ വിഷമത്തിൽ കണ്ണ് തിരുമ്മി ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ അമ്മൂട്ടി അച്ഛയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ കുഞ്ഞി ചുണ്ടുകൾ ഒന്നൂടി പിളർത്തി ആദിത്യന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു… “കയ്യല്ലേ ച്ഛേ…അച്ഛ കഞ്ഞാൽ അമ്മൂത്തിയും കയ്യും…” തന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു തന്ന് പറയുന്ന അമ്മൂട്ടിയെ ആദിത്യൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു… “അച്ഛേടെ അമ്മൂട്ടിക്ക് അമ്മയെ കാണണ്ടേ…” അമ്മൂട്ടിയുടെ പുറത്ത് തലോടി കൊണ്ട് ആദിത്യൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കിടന്ന അമ്മൂട്ടി ഞെട്ടി പിടഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു… “അമ്മ…” കുഞ്ഞികൈകൾ ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ ചേർത്ത് അമ്മൂട്ടിയുടെ കുഞ്ഞിച്ചുണ്ടുകൾ അത് ഉരുവിട്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ ആ കുഞ്ഞി കൈയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു… “ആട കണ്ണാ…ന്റെ അമ്മൂട്ടിടെ അമ്മ…കാണണ്ടേ അമ്മൂട്ടിക്ക്…” ആദിത്യന്റെ ചോദ്യത്തിന് തലയാട്ടി കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു അമ്മൂട്ടി… “അമ്മൂട്ടി ഷീബാന്റിടെ വീട്ടിൽ നല്ല കുട്ടി ആയിട്ട് ഇരിക്കണം ട്ടോ…അച്ഛ അമ്മേം കൂട്ടി പെട്ടെന്ന് വരാവേ…” അതിനും തലയാട്ടി സമ്മതം മൂളിയ അമ്മൂട്ടിയെ അയൽവീട്ടിൽ ആക്കികൊണ്ട് ആശുപത്രിയിലേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു ആദിത്യൻ… ആശുപത്രിയിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന ദുർഗ പൊട്ടികരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു… “ഭ്രാന്തിയായി പോയി ആദിയേട്ടാ ഞാൻ…” തന്റെ നെഞ്ചിൽ തലയിട്ടടിച്ചു പദം പറയുന്നവളെ ആദിത്യൻ മുറുകെ മുറുകെ പുണർന്നു… അവളുടെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ച് ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ ആദിത്യൻ അവളെ മതിമറന്നു നോക്കി…

“ന്റെ കുഞ്ഞ്…ആദിയേട്ടാ…കാണണം നിക്കെന്റെ മോളെ…”ആദിത്യന്റെ വിരലിൽ വിരലുകൾ ചേർത്ത് ദുർഗ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവളെ ഒന്നുകൂടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ചുംബിച്ചു…. ദുർഗയുടെ കൂടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയേ അമ്മൂട്ടിയുടെ കുറുമ്പുകൾ വാ തോരാതെ പറയുന്ന ആദിത്യനെ കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നിറഞ്ഞു… അച്ഛയുടെ വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി വന്ന അമ്മൂട്ടി കൂടെ ദുർഗയെ കണ്ട് സംശയത്തോടെ ആദിത്യനെ നോക്കി അവന്റെ കൈയിലേക്ക് ചാടി കയറി… “അമ്മൂട്ടിടെ അമ്മയാ…” ദുർഗയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആദിത്യൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ കുഞ്ഞു മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു…പല്ലുകൾ വെളുക്കെ കാട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ദുർഗയുടെ കവിളിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ചു… “അമ്മൂട്ടീ…അമ്മേടെ കുഞ്ഞാ…”ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് മുഖം നിറയെ മുത്തങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടുമ്പോൾ സങ്കടം കൊണ്ടോ സന്തോഷം കൊണ്ടോ ദുർഗയുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ പോലുമറിയാതെ നിറഞ്ഞൊഴുകി… “ശീബാന്റി അമ്മൂത്തിടെ അമ്മയാ…”ഉമ്മറത്തു നില്കുന്നവരെ നോക്കി ദുർഗയുടെ മാറിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്ന് ഗമയോടെ അമ്മൂട്ടി പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ചുണ്ടിൽ നറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… ദുർഗയുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു മാറ്റി കൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് അവിടെ ചുണ്ട് ചേർത്തപ്പോൾ ആദിത്യൻ രണ്ട് പേരെയും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു ഇനി ഒരിക്കലും കൈ വിടില്ലെന്ന പോലെ….. (അവസാനിച്ചു)

ലൈക്ക് ചെയ്ത് അഭിപ്രായങ്ങൾ കമന്റ്‌ ചെയ്യണേ…

രചന: അക്ഷര മോഹൻ

Continue Reading

തുടർക്കഥകൾ

പെയ്തൊഴിയാനേരം …… തുടർക്കഥ ഭാഗം പന്ത്രണ്ട്…..

Published

on

രചന: Chethana Rajeesh
അവർ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ മുകളിൽ നിന്നവൾ നോക്കി.. അവൻ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം കാലിയാണ്.. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നകുലൻ അവളെ വിളിച്ചു.. “നിന്നെ ഉണ്ണി വിളിച്ചിരുന്നോ..?? ” “ഇല്ല എന്തെ..?? ” “നിന്റെ വീടിന് മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതാ.. നീ സമ്മതമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ മായ അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു.. അതിനു ശേഷം ഫോൺ ഓഫ്‌ ആണ്.. വീട്ടിലുമെത്തിയിട്ടില്ല.. ” കേട്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം തോന്നി.. “ആ എനിക്കറിയില്ല.. ” അതും പറഞ്ഞു അവൾ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.. ഇപ്പൊ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞവൾ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി.. പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ കല്മണ്ഡപത്തിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ടു ചുമരിൽ തലചായ്ച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയെ.. അരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ മനസിലായി കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന്.. ഭൂമി അവനരികിൽ ഇരുന്നു.. തല അവന്റെ തോളിൽ ചായ്ച്ചു.. തന്റെ അരികിൽ ഭൂമി ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ണി കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയില്ല.. എത്ര നേരം ആ ഇരുപ്പ് തുടർന്നെന്ന് അവർക്കറിയില്ല… “ആഹാ രണ്ടും ഇവിടെ ഇരിപ്പാണോ..?? ” നകുലന്റെ വാക്ക് കേട്ടപ്പോഴാണ് രണ്ടാളും കണ്ണ് തുറന്നത്.. അപ്പോഴും ഭൂമി ഉണ്ണിയോട് ചേർന്ന് തന്നെയാ ഇരുന്നത്.. “നീയല്ലേ ഇവനെവിടെ ആണെന്ന് അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത്. കണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് പറഞ്ഞൂടായിരുന്നോ..?? മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കാൻ.. ” “ഓ എല്ലാരും അറിഞ്ഞതൊന്നും എന്നോടും പറയാറില്ലല്ലോ..” ഭൂമി ചുണ്ട് കോട്ടി.. “ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല.. അത് വിട് ഈ കല്യാണം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞവൾ എന്തിനാ ഇവനെ ഒട്ടി ഇരിക്കുന്നെ..?? ” “സൗകര്യം ഉണ്ടായിട്ട്.. ” “ആ അപ്പൊ സമ്മതം ആണ് അല്ലേ..? ” “ആര് പറഞ്ഞു..?? എനിക്ക് ഉണ്ണിയേട്ടനെ ഇഷ്ടമല്ല ഇഷ്ടമല്ല ഇഷ്ടമല്ല… ഈ കല്യാണം നടക്കൂല.. ഐ ഹേറ്റ് യൂ ഉണ്ണിയേട്ടാ… ” അതും പറഞ്ഞു അവന്റെ തോളിൽ മുഖമമർത്തി ഇരുന്നു.. അത് കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കും ചിരി വന്നു.. കലങ്ങി ചുവന്ന കണ്ണുകൾ ഉണ്ണി ഒരു കൈ കൊണ്ടു തുടച്ചിട്ട് നകുലനെ നോക്കി പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ കണ്ണ് കാണിച്ചു.. ശരിയെന്നു തലയാട്ടി അവൻ നടന്നകന്നു.. “… നേരം സന്ധ്യയായി.. എനിക്ക് പോണം ..? ” “അതിനു ഞാനെന്തു വേണം.. ഞാൻ ആരുടേം കൂടെയല്ല വന്നേ.. ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ എനിക്കറിയാം.. ” മുഖമുയർത്താതെ അവൾ പറഞ്ഞു.. “അതേ നിന്നെ കൂട്ടിനു വിളിച്ചതല്ല .. നീ എണീറ്റാലെ എനിക്ക് പോകാൻ പറ്റു.. ” അവൾ പെട്ടെന്ന് മാറികൊടുത്തു.. “മതിയായി നിന്റെ പിറകെ ഇനി ഞാൻ വരില്ല.. വേറെ പെണ്ണ് നോക്കാൻ ഞാൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞോളാം.. താഴുന്നതിന് ഒരു പരിധി ഉണ്ട് ഭൂമി.. ” അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു പോകാൻ ഇറങ്ങി.. “ഉണ്ണിയേട്ടാ.. “ഇടർച്ചയോടെ അവൾ വിളിച്ചു.. “വേണ്ട ഭൂമി നീ വിളിക്കണ്ട.. മതിയായി ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിച്ചു ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ചത്തുപോകും.. ” ഭൂമി അവന്റെ വായ പൊത്തി.. “അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. ഞാൻ ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണ്.. ഇഷ്ടമല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.. ഒരിക്കൽ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് മറ്റൊരു കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചതാ.. അവസാനം ആ കല്യാണം മുടങ്ങിയപ്പോ ഞാൻ ഉണ്ണിയേട്ടനെ വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചാൽ നിങ്ങളൊക്കെ എന്നെ പറ്റി എന്ത് കരുതും..?? ” “എന്ത് കരുതാൻ..?? നിന്നെ ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ നന്നായി അറിയില്ലേ പിന്നെന്തിനാ നാടകം.. സ്വന്തം ജീവിതം വെച്ചിട്ട് തന്നെ വേണോടി അഭിനയിക്കാൻ.. ” അവൻ കൈയോങ്ങി.. അവൾ പെട്ടെന്ന് പേടിച്ചിട്ട് മുഖം തിരിച്ചു.. അടി കിട്ടാഞ്ഞപ്പോ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. “എന്താടി വേണോ നിനക്ക്.. ” “വേണ്ട.. ” “എന്നാ എനിക്ക് വേണം.. ” “എന്ത്..?? ” “നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്ത് വേണേലും തന്നോ.. ” കള്ള ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.. അവന്റെ തോളത്തൊരു കടിയും കൊടുത്തു അവൾ ഓടി .. “ഔ.. എടി നീ പട്ടിടെ ജന്മമാണോ.. കടിച്ചിടത്തു മുറിഞ്ഞു.. ” “നന്നായിപ്പോയി.. ” അവളുടെ പിന്നാലെ അവൻ നടന്നു.. “നിക്കെടി..” അവൾ നിന്നില്ല.. “ടി.. നീ ഒന്ന് കേട്ടോ… ഈ ഭൗമികയുടെ കഴുത്തിൽ ഒരുത്തൻ താലി കെട്ടുന്നെങ്കിൽ അതീ അഭിമന്യു ആയിരിക്കും.. നീ സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും.. ഇപ്പൊ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം ഞാൻ ചോദിക്കും.. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല നമ്മുക്ക് ഉണ്ടാവുന്ന നാലഞ്ചു മക്കളെയും കൂട്ടും.. കണ്ടോ..” “അയ്യടാ എന്തൊരു പൂതി.. ” അറിയാതെ അവൾ ചിരിച്ചു.. വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും കല്യാണത്തിന്റെ കാര്യം തീരുമാനമായി.. എൻഗേജ്മെന്റ് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞും കല്യാണം അത് പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞുള്ള മുഹൂർത്തത്തിൽ.. അധികം നീട്ടണ്ട എന്നാണ് എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം.. അവർക്കിടയിലുള്ള പ്രശനങ്ങൾ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞെന്നു അവൾക്ക് അവരുടെ ഭാവത്തിൽ നിന്ന് മനസിലായി.. ചിപ്പി വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾക്കത് ബോധ്യമായി.. ഉണ്ണീടെ വിഷമം കണ്ടപ്പോൾ വീട്ടുകാരൊക്ക കാരണം ചോദിച്ചിരുന്നു.. അവസാനം ചാരു എല്ലാകാര്യവും പറഞ്ഞു വീട്ടുകാരോട് .. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇനി ചോദ്യോ പറച്ചിലോ വേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.. രാത്രി കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചു ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായ ട്വിസ്റ്റ്‌ പറഞ്ഞു.. അവരാകെ ത്രില്ല് ആയി.. ഉണ്ണി വിളിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതി എങ്കിലും വിളിച്ചില്ല.. അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാനും മനസ്സനുവദിച്ചില്ല.. പിറ്റേന്ന് ഒന്നിനും നേരം കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി.. ഓരോ കാര്യങ്ങൾ അവരൊക്കെ അവളെ ഏൽപ്പിക്കും.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സന്ധ്യയായി.. രാത്രി കിടക്കാൻ നേരത്തും എന്തിനെന്നറിയാതെ മനസ് പിടയാൻ തുടങ്ങി.. പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിന് തന്നെ അവളെ മുത്തശ്ശി വിളിച്ചുണർത്തി.. കുളിച്ചു അമ്പലത്തിൽ ചെന്നു തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് എല്ലാരും എത്തിയിരുന്നു.. പത്തു മണിയോടെ ഉണ്ണിയും കുടുംബവും എത്തി..

എല്ലാവരോടും ഭൂമി മിണ്ടി എങ്കിലും തന്റെ നോട്ടം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മുഖത്തേക്ക് മാത്രം നോക്കിയില്ല.. എന്തോ കഴിയുന്നില്ല.. എന്തോ ഭയമോ നാണമോ എന്തൊക്കെയോ തോന്നുന്നു.. മുഹൂർത്തസമയം ആയതിനാൽ അവളെ എല്ലാരും കൂടെ ഉണ്ണീടെ അടുത്ത് നിർത്തി.. വിരലിൽ മോതിരമിടുമ്പോഴേക്കും വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.. അത് കണ്ടിട്ടെന്നോണം ഒരു കൈ കൊണ്ടു അവളുടെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു മറു കൈ കൊണ്ട് അവൻ മോതിരമണിയിച്ചു.. ഫോട്ടോ സെക്ഷനിൽ അവർ പറയുന്ന പോലെയൊക്കെ പോസ് ചെയ്തു നിന്നു.. പക്ഷെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ധൈര്യമായി നോക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. ഒരുമിച്ചിരുന്നു ആഹാരം കഴിച്ചപ്പോഴും മിണ്ടാതിരുന്നു.. സാധാരണ അഞ്ചു മിനിറ്റിൽ കൂടുതൽ അടങ്ങി ഇരിക്കാൻ പറ്റാത്തയാളാണ്.. അവർ പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഉണ്ണിയെ നോക്കി അവൾ പുഞ്ചിരി നൽകിയത്.. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ തിരക്കിൽ തന്നെയായി അവൾ.. അതിനിടയിൽ ഹോസ്പിറ്റൽ വിളിച്ചു ലീവ് എക്സ്ടെന്റ് ചെയ്തു. ഉണ്ണി വിളിക്കുമെങ്കിലും അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.. അതവൾക്ക് വിഷമമായി.. തിരക്കായിരിക്കും എന്നവൾ ഊഹിച്ചു.. അല്ലെങ്കിലും പരാതി പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ഭിത്തിയിൽ ഒട്ടിച്ചു വയ്ക്കും.. അതോണ്ട് മിണ്ടാതെ അവന്റെ ഫോട്ടോയും നോക്കി ഇരിക്കും.. പിന്നെ ഉള്ള ദിവസങ്ങൾ ഡ്രസ്സ്‌ എടുക്കലും ഒർണമെന്റ്സ് എടുക്കലും ഒക്കെയായി ആകെ ബിസി ആയി.. അവിടെ ഉണ്ണിയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു നോട്ടമോ വാക്കോ അത്ര മാത്രമേ അവനിൽ നിന്നവൾക്ക് ലഭിച്ചുള്ളൂ… ഇടയ്ക്ക് നകുലേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ മുഖം കാണിച്ചിട്ട് തിരിച്ചു വന്നതാണ് അവൾ.. കല്യാണത്തിന് രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് കൊച്ചുവും റീജയും എത്തി.. പിന്നെ അവരോടൊപ്പം ആയി ആഘോഷം.. ലിയ കുടുംബസമേതം എത്തിയെന്നും ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ വീട്ടിലുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു അവൾ വിളിച്ചു.. തലേന്ന് മുതൽ വീട്ടിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞു.. ബന്ധുക്കളും സ്വന്തക്കാരും ഒക്കെയായി ഒരുപാട് പേര്.. അച്ഛന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും എല്ലാവരും എത്തി.. സത്യം പറഞ്ഞാൽ വല്ലപ്പോഴും ഒന്ന് പോകും എന്നല്ലാതെ അറ്റാച്ച്മെന്റ് ഒന്നുമില്ല ആ കുടുംബത്തിനോട്‌.. മെഹന്ദി ഇടലും മറ്റുമായി രാവിലെ തൊട്ട് തിരക്കായി.. വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ പോകണം. മാത്രമല്ല വീഡിയോ എടുപ്പ് ഉണ്ട് രണ്ടാളും കൂടി അത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വിറയാണ്.. സെറ്റ് സാരി ഒക്കെ ഉടുത്തു റെഡി ആയി നിന്നു.. അധികം ആഭരണം ഒന്നും ഇട്ടില്ല.. റീജയും കൊച്ചുവും കൂടെ പോയി.. അമ്പലത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഉണ്ണിയേട്ടൻ ഹാജർ ആണ്.. നകുലേട്ടനും ബാക്കി ടീമുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.. എല്ലാരുടേം മുഖത്തും വല്ലാത്തൊരു ചിരിയും.. വീഡിയോഗ്രാഫർ പറയുന്ന പോലെ ഉണ്ണിയും ഭൗമിയും അനുസരിച്ചു.. തൊഴുതു വലം വച്ചു കൈയും പിടിച്ചു അമ്പല കുളത്തിലേക്ക്.. പിന്നെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പിക്കൽ അങ്ങനെ അവരുടെ സാഹസം മറ്റുള്ളവർക്ക് ചിരി ആയി.. ഉണ്ണിയെ നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഇനി എപ്പഴാണാവോ വരിക… രാത്രി ആയപ്പോൾ ആണ് അവർ ഫ്രീ ആയത്.. എന്തോ തിരിച്ചു പോകാൻ മനസ് വരാത്ത പോലെ ഭൂമി അവനരികിൽ നിന്നു.. അവന്റെ അവസ്ഥയും മറിച്ചല്ലയിരുന്നു.. “അതേ.. കല്യാണം നാളെയാണ് ഇന്നല്ല.. നാളെതൊട്ട് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാം.. ഇപ്പൊ വീട് പിടിക്കാൻ നോക്ക്.. ” രണ്ടാളെയും നോക്കി നകുലൻ പറഞ്ഞു.. ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഭൗമി അവിടുന്ന് മാറി നിന്നു.. പിന്നെ എല്ലാരുടേം കൂടെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.. കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം കിട്ടിയില്ല അവൾക്ക്.. ഉണ്ണിയോട് സംസാരിക്കാൻ തോന്നി.. പക്ഷെ എന്തോ അവൾ വിളിച്ചില്ല.. ജീവിതത്തിൽ നടന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും മനസിലേക്ക് കടന്നു വന്നു… പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിനാണ് അവൾ കണ്ണടച്ചത് അപ്പോഴേക്കും വിളി തുടങ്ങി.. ഉറക്കചടവോടെ അവളെഴുന്നേറ്റു.. കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും ബ്യൂട്ടീഷ്യൻ എത്തി. ഇടവും വലവും റീജയും കൊച്ചുവും ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഒരുങ്ങി കഴിഞ്ഞു കണ്ണാടി നോക്കിയപ്പോൾ ആളാകെ മാറിപ്പോയ പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.. എല്ലാവർക്കും ദക്ഷിണ ഒക്കെ കൊടുത്തു അനുഗ്രഹം വാങ്ങി.. അതിനിടയിൽ ആരോ ഭക്ഷണം കൊടുത്തെങ്കിലും അവൾക്ക് കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. ആകെ ഒരു പരവേശം… വീട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു കല്യാണം അത് മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിക്കും നിർബന്ധമായിരുന്നു.. ചെറുക്കനും കൂട്ടരും എത്തി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ കൈയും കാലുമൊക്കെ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി.. നാദസ്വരമേളം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.. അപ്പോഴേക്കും പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആളെത്തി.. മുഖം ഉയർത്തി നോക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് കൊണ്ട് അവൾ തലകുനിച്ചു നടന്നു.. മണ്ഡപത്തിൽ ഉണ്ണിയുടെ അരികിലായി ഇരുന്നു.. ഉണ്ണിയുടെ താലി കൂപ്പുകൈയോടെ ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അച്ഛനമ്മമാരെ ഓർത്തു.. ചടങ്ങുകൾ മുറയ്ക്ക് നടന്നു… വല്യമ്മാവൻ ആണ് അവളെ കൈപിടിച്ച് ഉണ്ണിയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തത്.. ആരൊക്കെയോ വന്നു ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു പോയി.. എല്ലാവർക്കും ചിരി നൽകി കൊണ്ട് അവരിരുവരും നിന്നു… ആളുകൾക്കിടയിൽ കാണണം എന്നാഗ്രഹിച്ച മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഉണ്ണിയോട് ചേർന്നു നിന്നു.. ഉണ്ണിയും അവനെ കണ്ടിരുന്നു.. ഭക്ഷണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും കരയാൻ തുടങ്ങി.. പൊട്ടികരച്ചിലോടെ അവൾ അവരെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. അവരുടെ സ്നേഹപ്രകടനം തീരില്ല എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അമ്മാവൻ അവളെ അവരിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി ഉണ്ണിയെ ഏല്പിച്ചു.. എങ്ങലോടെ ആണ് അവൾ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നത്.. ഉണ്ണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ആണ് പോയത്.. ഉണ്ണിയുടെ അമ്മ വിളക്ക് നൽകി അവളെ സ്വീകരിച്ചു.. ഫോട്ടോ എടുപ്പും ബാക്കിയുള്ള ബന്ധുക്കളുടെ സംസാരവും എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും രാത്രി ആയി..

കൊച്ചുവും റീജയും അവരുടെ കൂടെ വന്നിരുന്നു. ഈ കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് ചിപ്പിയും ചാരുവും ഒക്കെയായി അവർ നല്ല കമ്പനി ആയി.. ലിയയും അവരിൽ ഒരാളായി.. പത്തു മണി വരെ എല്ലാവരും കൂടെയിരുന്ന് കത്തിയടി ആയിരുന്നു.. ഉണ്ണീടെ അമ്മ അവളെ അവിടുന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാരും കൂടി ഉണ്ണിയെ മണിയറയിലേക്ക് കയറ്റി.. അകത്തു കയറിയപ്പോൾ കണ്ടു ഭൂമി കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്നു.. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം മങ്ങി.. “ചെ നശിപ്പിച്ചു… ” ഉണ്ണിയുടെ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോഴാണ് ഭൂമി തല ഉയർത്തി നോക്കിയത്.. എന്തെന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ പുരികം ഉയർത്തി.. “എടി ഇത് നമ്മുടെ ഫസ്റ്റ് നൈറ്റ്‌ ആണ് ഓർമ്മ വല്ലതും ഉണ്ടോ..?? ” “അതിന്..?? ” “അതിനൊന്നൂല്ലേ… സെറ്റ് സാരിയും മുല്ലപ്പൂവും കുറച്ചു നാണവും ഒക്കെയായി പാൽ ഗ്ലാസും കൊണ്ട് വരേണ്ടേ നീ… ഇതിപ്പോ ത്രീ ഫോർത്തും ഇട്ടിട്ടു അയ്യേ.. ” “സാരി ഒക്കെ ഉടുത്തിട്ട് ഉറങ്ങാനോ..?? അതൊക്കെ സിനിമയിലെ നടക്കൂ.. ” അവൾ ഉടക്കാൻ തന്നെയാണ്.. “ആണോ.. ശരി.. എന്നാലും പാല്.. ” “പാല് കുടിച്ചുറങ്ങാൻ കുഞ്ഞു വാവയാ?? ” “പോടീ പിശാചേ.. ഇതിനുള്ള മറുപടി അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല ആദ്യരാത്രി കുളമാക്കണ്ട എന്ന് കരുതി വെറുതെ വിടുന്നു.. ” അപ്പോഴേക്കും കതക് ആരോ തട്ടി.. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ.. പാൽ ഗ്ലാസ്‌ അവനെ ഏല്പിച്ചു അമ്മ തിരികെ പോയി.. ഉണ്ണി നാണമൊക്കെ വരുത്തി മന്ദം മന്ദം അവളുടെ അടുത്ത് വന്നു പാൽ ഗ്ലാസ്‌ നീട്ടി.. അത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചിരി അടക്കാൻ പറ്റിയില്ല.. അവളത് വാങ്ങി അവന് തന്നെ കൊടുത്തു. അവൻ കുടിച്ചു ബാക്കി അവളും.. പാൽ ഗ്ലാസ്‌ അവിടെ വച്ചിട്ട് അവൾ കിടക്കാൻ ഒരുങ്ങി.. “എങ്ങോട്ടാ..?? ” “അമേരിക്കയ്ക്ക്… ന്താ വരുന്നോ..?? ” “എടി ഇന്ന് ഉറങ്ങാൻ പാടില്ല.. ” “പിന്നെ രണ്ടു ദിവസായി മനുഷ്യൻ നേരാം വണ്ണം ഉറങ്ങിയിട്ട്.. ഒന്ന് പോയേ ഉണ്ണിയേട്ടാ.. ” അവളെ അവൻ തടഞ്ഞു നിർത്തി. “അതെന്താ രണ്ടു ദിവസം നീ കോഴിയെ പിടിക്കാൻ പോയോ..?? ” “ഏയ്‌..ഈ പൂവൻ കോഴി ഉള്ളപ്പോൾ വേറെ കോഴിയെ പിടിക്കാൻ ഞാൻ പോവ്വോ..?? ” “ഡി പരട്ടെ.. ആദ്യ രാത്രി തന്നെ എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് നീ വാങ്ങും.. ” അവൾ ചിരിച്ചു.. “നീ ഉറങ്ങിക്കോ അതിന് മുൻപ് എനിക്ക് ഒരു ഉത്തരം കിട്ടണം.. ” “എന്ത്‌..?? ” “എന്നോട് പറ ഐ ലവ് യൂ എന്ന്.. അതും ഇങ്ങനെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. ” അവൻ കെട്ടിപിടിക്കുന്നത് പോലെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.. “എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലല്ലോ പിന്നെങ്ങനെ ആണെന്ന് പറയുവാ.. ” “ആ ശരി. നീ ഉറങ്ങിക്കോ.. ” അതും പറഞ്ഞു ഒരു ഷീറ്റ് വലിച്ചിട്ടു താഴെ കിടക്കാൻ ഒരുങ്ങി .. “ഏയ്‌.. ഉണ്ണിയേട്ടാ.. ഇവിടെ കട്ടിലിൽ കിടന്നാ മതി .. ” അവൾ അവനെ പിടിച്ചു നിർത്തി.. അവൻ അവളുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി.. “ഞാൻ എവിടേലും കിടന്നോളാം നീ ഉറങ്ങിക്കോ.. ” “അയ്യോ ഈ മനുഷ്യൻ.. എന്റെ പൊന്നു കെട്ട്യോനെ.. നിങ്ങളെ ഇഷ്ടല്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ ഈ താലി ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങിയേ..?? സോറി ഞാൻ സങ്കടപ്പെടുത്തിയതിനു സോറി.. ” അവനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. അവൾ അവനെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് ഇടാൻ നോക്കി.. എവിടെ.. ഇതൊരു നടയ്ക്ക് പോകില്ല എന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവനെ പിറകിൽ നിന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു.. “എന്നോട് ഇഷ്ടം മറച്ചു വച്ചില്ലേ അതാ ഞാൻ അങ്ങനൊക്കെ പെരുമാറിയെ.. എന്റെ വീഴ്ചയിൽ എന്നെ പിടിച്ചുയർത്തിയത് ഉണ്ണിയേട്ടൻ ആണ്.. അപ്പോഴും ഈ മനസ്സിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.. പക്ഷെ ചിലപ്പോൾ ഉള്ള നോട്ടം എന്റെ മനസിലേക്കാണ് പതിക്കാ. അതെന്താണെന്ന് പിടികിട്ടിയിരുന്നില്ല.. ഈ മനസ്സിൽ ഞാനേ ഉള്ളു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യേണ്ടൂ എന്ന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല.. എപ്പോഴോ ഞാൻ മനസിലാക്കി എന്നിലും ഈ മുഖം ആഴ്ന്നുപോയെന്നു.. കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു അവസാനം എനിക്ക് തന്നെ കിട്ടിയില്ലേ.. ” അവൾ അവന്റെ പുറകിൽ ചുംബിച്ചു.. “ഈ കലിപ്പനെ എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടാ.. മരണം വരെ എനിക്കീ സ്നേഹം വേണം.. ലവ് യൂ…. ഇനി വന്നു കിടന്നൂടെ എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു .. ” അവൾ ചിണുങ്ങി.. അവൻ ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു.. അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു ആയിരം നക്ഷത്രങ്ങൾ ആ കണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്.. (ഇനി ഇടവേളയില്ല അവർ ജീവിച്ചു തുടങ്ങട്ടെ… നമ്മൾ പിന്നാലെ പോകുന്ന സ്നേഹം ചിലപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം.. അപ്പൊ ഒരിക്കലും തളരരുത് കാരണം നമുക്കായി ദൈവം ഒരാളെ കരുതി വച്ചിട്ടുണ്ടാവും.. മനസ്സിൽ കൂട്ടി വച്ച സ്നേഹം മുഴുവൻ നൽകാൻ… ) എന്റെ ഓരോ കഥയെയും സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച കൂട്ടുകാർക്ക് നന്ദി.. നിങ്ങളാണ് മുന്നോട്ടു എഴുതാനുള്ള പ്രേരണ.. എല്ലാവരോടും ഇഷ്ടം മാത്രം..

Continue Reading

തുടർക്കഥകൾ

പെയ്തൊഴിയാനേരം… തുടർക്കഥയുടെ എട്ടാം ഭാഗം വായിക്കൂ….

Published

on

രചന: Chethana Rajeesh
അകത്തു അവർക്കായുള്ള വിഭവങ്ങൾ റെഡി ആയിരുന്നു.. മീനും ഇറച്ചിയും ഒക്കെ തീന്മേശയിൽ നിരന്നു നിന്നു.. അത് കണ്ടപ്പോൾ വിശപ്പിന്റെ വിളികൾ എല്ലാരിലും പടർന്നു.. പിന്നെ തീറ്റ തുടങ്ങി… ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതും എല്ലാരും കൂടി ചുറ്റും കൂടി ഇരിപ്പായി.. “അല്ല നിന്റെ പെണ്ണ് കാണൽ വിശേഷം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.. ” ചാരു ചോദിച്ചു. “ഞാനും അതാ ആലോചിക്കുന്നേ ചാരു ന്താ ചോദിക്കാഞ്ഞേ എന്ന്.. ” ഭൂമി ചിരിച്ചു.. “വിശേഷങ്ങൾ പറ.. “എന്ത് പറയാൻ ഒരു അമുൽ ബേബി ആണ്. ക്ലീൻ ഷേവ് എസ്‌സിക്യൂട്ടീവ് ലുക്ക്.. മുടിഞ്ഞ ഇംഗ്ലീഷ്.. സി ബി എസ് സി സിലബസ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.. മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.. ” “ആ അത് കൊള്ളാലോ.. നിനക്ക് ഇഷ്ടായോ..? ” “ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.. ഇനിയും വീട്ടുകാരെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അവർ തീരുമാനിക്കുന്ന ഏത് ബന്ധവും എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.. ” “പിന്നെ ഒരുത്തൻ വേണ്ടാന്ന് വെച്ചപ്പോ ബാക്കിയെല്ലാം വീട്ടുകാർക്ക് കൊടുക്കാനോ..? നിനക്കെന്താ വട്ടുണ്ടോ പെണ്ണേ.. ഇഷ്ടായില്ലേൽ പറഞ്ഞൂടെ. നിനക്കെന്താ ചെക്കനെ കിട്ടൂലെ..? ” ചിപ്പിയാണ്.. “ആ അവരെന്താ തീരുമാനിക്കുന്നെ എന്ന് നോക്കട്ടെ. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ലൈഫ് ഒന്നും അവർക്ക് പിടിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.. നാളേം കൊണ്ട് വിവരമറിയാം..” “മ്മ്…” “അതേ ആ ടോപ്പിക്ക് വിട്ടേ.. നമ്മളിവിടെ അടിച്ചു പൊളിക്കാൻ വന്നതാ.. പാട്ടൊക്കെ തുടങ്ങിക്കോ.. ” ഭൗമി വിഷയം മാറ്റി.. പാട്ടും കളിയും ഫുഡും ഒക്കെയായി നേരം കൂട്ടി.. മായ എല്ലാവരുമായി പെട്ടെന്ന് ഇണങ്ങി.. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ ആർക്കും തിരിച്ചു പോകാൻ മനസില്ല.. ബോട്ട് കരയ്‌ക്കെത്തിയതും മനസില്ലാമനസോടെ അവരിറങ്ങി.. എല്ലാവരും കാറിൽ കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഉണ്ണി ഭൗമിയെ വിളിച്ചു. “ഭൂമി മറ്റന്നാൾ ഞാൻ പോവാ. നീ വരുന്നേൽ ഒരുമിച്ച് പോകാം.. ബസിന് ബുക്ക് ചെയ്യണം. രാത്രി ആകുമ്പോഴേക്കും വിവരം താ.. ” “മ്മ് ശരി.. ” ആദ്യം മായയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു.. അവിടുത്തെ എല്ലാരേയും പരിചയപ്പെട്ടു. പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. അപ്പോഴേക്കും രാത്രി ആയിരുന്നു. അന്നത്തെ സംഭവങ്ങൾ ഒക്കെ മുത്തശ്ശിയോടും മുത്തശ്ശനോടും വിവരിച്ചു.. പിന്നെ ഉണ്ണിയെ വിളിച്ചു ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക് ചെയ്തോളാൻ പറഞ്ഞു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു വേഗം തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി. പിറ്റേന്നത്തെ പകൽ സാധരണ പോലെത്തന്നെ പോയി.. ചെറുക്കൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിയൊന്നും വന്നില്ല.. അങ്ങോട്ട്‌ കേറി വിളിക്കണ്ട എന്ന് മാമന്മാർ തീരുമാനിച്ചു.. “നടക്കേണ്ടതാണേൽ നടക്കും.. അതല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്ന്.. വരുമ്പോൾ വരട്ടെ.. ” മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു.. പിറ്റേന്ന് ഉണ്ണി പറഞ്ഞ സമയത്തിന് അവൾ ടൗണിൽ ചെന്നു. വല്യമ്മാമൻ ആണ് കൊണ്ടുവിട്ടത്. ഉണ്ണിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു.. അവളെ ഉണ്ണിയെ ഏൽപ്പിച്ചു അയാൾ പോയി.. ഒരുമിച്ചുള്ള സീറ്റ്‌ ആണ് അവരുടേത്.. ഇടയ്ക്ക് വച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി വണ്ടി നിർത്തിയപ്പോൾ ഉണ്ണി അവളെയും കൊണ്ട് ഹോട്ടലിൽ കയറി കഴിച്ചു.. തിരിച്ചിറങ്ങി ബസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പ്രജിയെ അവർ കണ്ടു. കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയാണ് അവൻ വന്നത്. ഭൗമിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവനൊന്നു വല്ലാതായി. കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ണിയെ കൂടി കണ്ടപ്പോൾ കുശുമ്പ് തലപൊക്കി തുടങ്ങി.. അവൾ അവനെ കണ്ടഭാവം പോലും നടിക്കാതെ ഉണ്ണിയുടെ കൈയും പിടിച്ചു നടന്നു.. “ഭൗമി… ” പ്രജി വിളിച്ചു.. അവർ രണ്ടാളും തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. “എനിക്ക് സംസാരിക്കണം.. ” “എന്ത്‌..? ” ഉണ്ണിയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. “നിന്നോടല്ല ഇവളോടാണ്.. ” “എന്നോടായാലും ഇവളോടായാലും ഒന്ന് തന്നെയാ.. താൻ കാര്യം പറ.. ” പ്രജി ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി.. “നീ ഇവളുടെ ആരാ..?? ” “ഇപ്പൊ അവൾക്കേറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്. അത്ര അറിഞ്ഞാൽ പോരെ.. ” “സത്യം പറയെടി ഇതാരാ..?? ” “ഞാൻ കെട്ടാൻ പോകുന്നയാൾ.. ” “ആഹാ മോഹം കൊള്ളാലോ.. നിന്നെ കെട്ടാൻ ഒരുത്തൻ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നിരുന്നു എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞല്ലോ.. എന്തായാലും അവനല്ല ഇവൻ. ഞാൻ നിന്റെ കാര്യമൊക്കെ അറിയുന്നുണ്ട് കേട്ടോടി.. ”

“അവളെന്റെ കൂടെ വന്നാൽ നിനക്കെന്താ .?? ” ഉണ്ണി ചോദിച്ചു.. പ്രജി കലിയോടെ ഉണ്ണീടെ കോളറിൽ കയറി പിടിച്ചു എന്നിട്ട് അവളോട്‌ പറഞ്ഞു. “ഓ അപ്പൊ നീയിവന്റെ കൂടെ അഴിഞ്ഞാടി നടക്കുവാ അല്ലെടി.. കൊള്ളാം… ഇപ്പൊ മനസിലായി നിന്റെ തരം.. ” “അത് ചോദിക്കാൻ നീയാരാടാ..? ” ഭൗമി അങ്ങനെ പറയുമെന്ന് രണ്ടാളും കരുതിയില്ല.. ഭൗമിയുടെ കണ്ണുകൾ കത്തി നിൽക്കുവായിരുന്നു.. പ്രജിയും ഞെട്ടി നോക്കി.. അവന്റെ കൈകൾ പതിയെ അയഞ്ഞു. “എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടാൻ നീയാരാ..?? ഞാൻ അഴിഞ്ഞാടി നടന്നാൽ നിനക്കെന്താ..?? ” അവൻ ഉത്തരമില്ലാതെ നിന്നു.. “പണ്ട് എന്നോട് പ്രേമം അഭിനയിച്ച പേരിലാണെങ്കിൽ വേണ്ട. ഒരേസമയം ഒന്നിൽ കൂടുതൽ ബന്ധം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന നിന്നെപ്പോലെ ഒരുത്തനെ പ്രേമിച്ചത് ഓർക്കുമ്പോൾ അറപ്പ് തോന്നുവാ.. ഞാനെനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവന്റെ കൂടെ പോകും വേണച്ചാൽ അവന്റെ കൂടെ കിടക്കും അത് എന്റെ ഇഷ്ടം. നിനക്ക് അതിന്റെ പേരിൽ കടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലേ കെട്ടി ഒരെണ്ണത്തിനെ വീട്ടിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ അവളോട്‌ ചെന്ന് തീർത്താൽ മതി. ഇങ്ങോട്ടെടുക്കണ്ട.. പിന്നെ ഇത് ഉണ്ണിയേട്ടൻ നിന്നെപ്പോലെ തേക്കാനും സിമന്റിടാനും നടക്കുന്നോനല്ല. എന്റെ ജീവനാണ്. അതോണ്ട് തന്നെ ഉണ്ണിയേട്ടനെ നീ എന്തേലും പറയാനോ ചെയ്യാനോ വന്നാൽ ഉത്തരം തരുന്നത് എന്റെ കൈ ആയിരിക്കും.. അപ്പോഴേക്കും ആളുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി.. ഉണ്ണി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു ബസിനകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.. ദേഷ്യം അടക്കാൻ അവൾ പാടുപെടുന്നത് അവൻ കണ്ടു.. അത്കൊണ്ട് തന്നെ അവനവളെ വെറുതെ വിട്ടു.. ബസ് എടുത്തു കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തു ഭൂമി ഉണ്ണിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.. വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നി.. “ഉണ്ണിയേട്ടാ സോറി.. ” “എന്തിനാ പെണ്ണേ..?? ” “അല്ല അവനോടു അങ്ങനെ സംസാരിച്ചതിന്. പെട്ടെന്ന് കേറി ഉണ്ണിയേട്ടൻ എന്റെയാണെന്ന് പറഞ്ഞത് തെറ്റായി പോയി. ആ ദേഷ്യത്തിന് പറഞ്ഞതാ..” “അത് സാരല്ല… നിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ എനിക്ക് മനസിലാവും.. ആ പഴയ ജാൻസി റാണി ഉയർന്നെഴുന്നേറ്റല്ലോ.. ഇമ്പ്രൂവ് ഉണ്ട്.. ഇങ്ങനെ ആവണം എപ്പഴും.. ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ ആ ഭൂമിയെയാ ഇഷ്ടം.. ” ഉണ്ണി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഭൂമി ചിരിച്ചു.. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞു രണ്ടു പേരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു… രാവിലെ ഉണ്ണി തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവളുണർന്നത്. ബസ് ഇറങ്ങി ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചാണ് അവർ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് എത്തിയത്.. ഭൗമിക്ക് അന്ന് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകണ്ടായിരുന്നു.. റൂമിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ലിയ പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു ഉണ്ണി ഒരുങ്ങി അവളുടെ കൂടെ ജോലിക്ക് പോയി.. അന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് പണി ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് കൊച്ചുനെയും റീജയേം കാണാൻ പോയി.. ഒരാൾക്ക് ഓഫും ഒരാൾക്ക് മോർണിംഗ് ഡ്യൂട്ടിയും ആയിരുന്നു.. വൈകുന്നേരത്തോടെ റീജ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വന്നു. അന്നവൾ അവരുടെ കൂടെ കൂടി.. ലിയയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. പ്രജിയെ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അവരോടു വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാതെ അവർ നിന്നു.. “നീ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുമോ..?? അതും അവനോടു.. ” “രണ്ടെണ്ണം കൊടുക്കാനാ ആദ്യം തോന്നിയെ. പിന്നെ വേണ്ടാന്ന് വെച്ചു.. ” “ഇങ്ങനെ വേണം ഉശിരുള്ള കുട്ടി.. പക്ഷെ നീ റൊമ്പ ലേറ്റ്.. അവനെ പ്രേമിക്കുമ്പോ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്തിരി കൂടി നന്നായേനെ.. ” ഭൂമിക്കും അത് ശരിയാണെന്നു തോന്നി.. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവൾ തിരിച്ചു വന്നു ഡ്യൂട്ടിക്ക് കയറി.. മൂന്നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നകുലേട്ടൻ വിളിച്ചു കല്യാണത്തിന്റെ ഡേറ്റ് പറഞ്ഞു.. മൂന്നാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ഞായറാഴ്ച.. അമ്പലത്തിൽ വച്ചാണ് കല്യാണം.. കേട്ടപ്പോൾ ഒത്തിരി സന്തോഷം.. ചാരും ചിപ്പിയും ഭൂമിക്കും കൂടി ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ എടുക്കാമെന്ന് ഏറ്റു.. ഒരേപോലെ ഡിസൈൻ ചെയ്യാനാണ് പ്ലാൻ.. ആകെ മൊത്തം സന്തോഷമയം ആയി.. കല്യാണത്തിന് മൂന്നാല് ദിവസം മുന്നേ പോകാന്നു ഉണ്ണിയേട്ടനും ഏറ്റു.. അതോണ്ട് തന്നെ ലീവ് ചോദിച്ചു വച്ചു. പത്തു ദിവസത്തെ ലീവ് കിട്ടി.. വീട്ടിലും വിളിച്ചു വരുന്ന വിവരം പറഞ്ഞു.. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മാമൻ വിളിച്ചു.

“ആ മോളേ സനൂപിന്റെ വീട്ടുകാർ വിളിച്ചിരുന്നു.. അങ്ങോട്ട്‌ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു കല്യാണം ഉറപ്പിക്കാൻ. അപ്പൊ മോളോടൊന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ആവാമെന്ന് കരുതി.. മോൾക്ക് ഇഷ്ടക്കുറവ് ഒന്നുല്ലല്ലോ അല്ലേ..?? ” പെട്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ആദ്യം കരുതി അവർ കല്യാണത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു കാണുമെന്നു.. ഇതിപ്പോ വിചാരിക്കാതെ.. എങ്കിലും അവൾ മറുപടി കൊടുത്തു. “അതെന്താ മാമേ അവരിത്രേം താമസിച്ചേ..?? ” “ആ അത് ഞങ്ങളും ചോദിച്ചു.. ചെക്കന്റെ അച്ഛന് ബിസിനസ് അല്ലേ.. വിദേശയാത്ര ഉണ്ടായിരുന്നു.. രണ്ടു ദിവസം മുന്നെയാ വന്നേ.. ” “ആ.. ” “മോൾടെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞില്ല.. ” “എനിക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല മാമേ.. നിങ്ങൾ എന്താ എന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്തോളു. എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്.. ” “ഞങ്ങൾക്ക് സന്തോഷായി മോളെ.. എന്നാ വെച്ചു നീട്ടുന്നില്ല. നാളെത്തന്നെ പോയേക്കാം. എന്നാ നാളെ വിളിക്കാം.. ” അവൾ ഫോൺ വെച്ചു.. സമ്മതം അറിയിച്ചെങ്കിലും മനസ്സിലെന്തോപോലെ.. കാരണം അറിയാത്തൊരു നോവ്.. പിറ്റേന്ന് മുഴുവൻ ആകെ ഒരു മൂഡോഫ് ആയിരുന്നു. കല്യാണം പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടെങ്കിൽ തനിക്കു അയാളുമായി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാനാവുമോ..?? ചോദ്യോത്തരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.. സനൂപിനെ കണ്ടപ്പോൾ പോലും മനസ്സിൽ ഒരിഷ്ടം പോലും തോന്നിയിട്ടില്ല.. അതാണ് അധികം സംസാരിക്കാൻ പോലും മുതിരാതിരുന്നത്.. ഇത്രയും ദിവസം വിളിക്കാഞ്ഞപ്പോ എന്തോ ഒരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ… ഒരുപക്ഷേ ഇതായിരിക്കും എന്റെ വിധി.. വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് മനസിലായി.. “മോളെ കല്യാണം തീരുമാനിച്ചുട്ടോ.. നിശ്ചയം വേഗം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.. അടുത്ത ബുധനാഴ്ച ആണ് മുഹൂർത്തം കിട്ടിയത്.. ഇനിയിപ്പോ ഒരാഴ്ച അല്ലേ ഉള്ളു.. അധികമാരുമില്ല. നിന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടുകാരും പിന്നെ ഇവിടെ അടുത്തുള്ളോരും നമ്മൾ വീട്ടുകാരും മാത്രം.. അവരും ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു പേരെ വരുള്ളൂ.. കല്യാണത്തിന് ഇനി പത്തുനാല്പതു ദിവസം കൂടെയുണ്ട്.. മോള് ചൊവ്വാഴ്ച എത്താമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞേ.. പറ്റിയാൽ മൂന്നാല് ദിവസം മുന്നേ ഇങ്ങു വായോ.. ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ വാങ്ങണ്ടേ.. ” കേട്ടപ്പോൾ ആകെ സ്തബ്ദയായ് പോയി. ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് നിശ്ചയം ഒന്നരമാസത്തിനുള്ളിൽ കല്യാണം.. “മോളെന്താ മിണ്ടാത്തെ..?? ” മുത്തശ്ശിടെ ഒച്ച കേട്ടപ്പോഴാണ് ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നത്.. “ഒന്നുല്ല മുത്തശ്ശി.. പെട്ടെന്ന് അച്ഛനേം അമ്മേം ഓർത്തു.. ” അവൾ പറഞ്ഞു.. “ശരി.. ഇപ്പൊ അവരും സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാവും.. മോള് വേഗം വാ കേട്ടോ.. ” “നേരത്തെ വന്നാൽ നകുലേട്ടന്റെ കല്യാണം കൂടാൻ പറ്റില്ല മുത്തശ്ശി.. ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ നിങ്ങൾ എടുത്തോ.. ഞാൻ ചൊവ്വാഴ്ച വന്നാപ്പോരേ.. ഇനി കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനെ അടിച്ചു പൊളിക്കാനുള്ള അവസരം കിട്ടൂല്ലല്ലോ.. നകുലേട്ടന്റെ കല്യാണം ഗംഭീരമാക്കണം.. ” “ശരി അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ അങ്ങനെ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല.. പിന്നെ ഉണ്ണിയോടും കൂടി വിവരം പറയൂ.. വരാൻ പറയണം.. ” “ശരി മുത്തശ്ശി… ” അവൾ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു.. (ഇടവേള… ) അടുത്ത ഭാഗം നോട്ടിഫിക്കേഷനോടെ വായിക്കുവാൻ ലൈക്ക് ചെയ്ത ശേഷം കമന്റ് ഇടൂ….

Continue Reading

Most Popular

error: Content is protected !!